Шчо требит да праиме за одназад

Ете дознавме шчо требит да праиме за однапред, во духот на злоупотребата на мислата на еден од најголемите македонски дејци, Крсте Петков-Мисирков. Остана да научиме уште шчо требит да праиме за одназад, за да разбереме конечно како тоа по 27 потрошени години во борба за докажување на вистината за неправдата што ни ја прави соседот, Запад, големите сили и домашните неспособни, алчни и корумпирани политичари, сите сме биле во заблуда оти можело да се крене ептен лесно блокадата наметната врз Македонија. Имало стотици луѓе што го знаеле идеалното решение за проблемот, ама одмолчале. Јака им душа, како само им успеало тоа, а можеле да ја спасат и државата, и националниот идентитет, и јазикот, и иднината на два милиони граѓани, ама си молчеле спокојни. Сега вознемирени и загрижени веќе не можат да молчат, им дошло преку глава, бидејќи почнале да чувствуваат историска одговорност да ни ја кажат тајната како со уставното име Република Македонија да станеме членка на ОН, ЕУ и на НАТО.

На првото прашање од мислата на Мисирков ни одговорија и нам и на светот, 200 потписници на отворено писмо до политичките лидери на Македонија. Нашите бранители на идентитетот побара прекин на преговорите со Грција со посредство на медијаторот на Обединетите нации, Метју Нимиц. Веднаш откако ќе се откачи сомнителниот претставник на генералниот секретар на ОН, да се поднесе од Владата барање до Генералното собрание да се стави крај на употребата на референцата и да се донесе резолуција со која на РМ би ѝ се гарантирал непречен прием во меѓународни организации со уставното име. Со тоа прашањето за името, јазикот и идентитетот се затвора.

Е, сега прашањето на кое нема одговор е: што ќе се случи по нашето барање да се прекинат преговорите, или како што велат поупатените разговорите со посредство на ОН. Дали тој херојски чин ни ја отвора, или затвора вратата на НАТО, ЕУ и ОН? Кој го има одговорот на прашањето што ако од ОН стаса абер дека во Советот за безбедност, некој, на пример Франција, стави вето на нашето барање, или, наједноставно кажано, ако генералниот секретар ова прашање го одложи на подолг рок, или ако воопшто не стаса да биде ставено на дневен ред од разни други причини? Со колкаво олеснување или жалење на прекинот на преговорите ќе реагираат во НАТО, ЕУ и во Атина, ако одбереме ние да бидеме виновни за неуспехот на „разговорите“ со Грција.

 

Целата колумна на Ерол Ризаов за „Независен“ прочитајте јана следниот линк.

ПОВРЗАНИ ВЕСТИ