Долг е колбасот на Орбан

ВВи пренесуваме дел од колумната на Сашо Орданоски за Цивил Медиа:

Деновиве сè некако се врткам, се трткам и никако не можам да се изначудам на дрскоста со која Унгарија и Орбан, на така отворен и провокативен начин, ни се замешаа во внатрешната политика, и тоа во таков чувствителен момент и за такви теми кои за Македонија имаат, без претерување, историско значење, бидејќи ја тангираат не само политичката, туку и безбедносната стабилност на државата.

А, всушност, можеби од големото дрво пред нас – оваа импресивна унгарска „цепаница“ од Орбан – не можеме да ја видиме шумата која со години се листа и митари во македонската политика, без да ѝ фатиме смисла и континуитет кои се толку очигледни, што тешко се гледаат?!

Имено, еве, просто да набројам, во што сè е вмешана Унгарија во последните дваесетина години кај нас…

Прво на ум ми паѓа мега-скандалот со оперирањето на Маѓар Телеком во Македонија (таа невина „испружена рака“ за собирање стотици милиони евра профит од македонските граѓани) кој сè уште се одмотува пред американските судови, со здружено учество на разно-разни овдешни македонски и албански филијали во таа коруптивна афера врз која, да ве потсетам, СЈО неодамна соопшти дека воспоставила правна надлежност.

Некако во континуитет со тоа, следуваше аферата „Аналитико АИ“ од 2006 година, кога на само неколку месеци пред да победи на изборите, во кадровскиот премиум-список на раководството на ВМРО-ДПМНЕ се слеале повеќе од сто илјади евра за непозната („маркетинг и консултантски услуги“), но предвидлива намена. Сите од тој список ќе станат врвни функционери на македонската држава, на чело со актуелнава побегуља… Патем, вреди да се потсети дека токму Груевски во 2001 година, како тогашен министер за финансии, ја потпиша продажбата на Македонски Телеком на Маѓар Телеком.

Во 2011 година, токму на пат за Будимпешта, беше фатено едно пластично шише со 750.000 евра во него, за кое никогаш точно не се утврди чие е и каде завршија тие пари…

Потоа следуваше уште еден голем скандал, една каша-попара од шпионска афера со апсење и осуда на дваесетина луѓе во 2013 година, колку што беа опфатени со обвинителниот акт за случајот „Шпион“. Одговараа за 12 обвиненија, од шпионажа, до оддавање државна тајна и злосторничко здружување. Практично, еден импресивен каталог на (наводни и стварни) дејствија, кои се одвивале од 2009 година натаму, за кои, со мирна душа, можете веднаш да ги прекинете односите со државата (Унгарија) за која дел од овие осуденици работеле…

Но, наместо да ги проблематизираме односите со Унгарија, дојде до неочекуван пресврт: Ѓорѓе Иванов реши на убер-лидерот на „Орбанистан“, кого во Европа го нарекуваат „Виктатор“, во декември 2013 година да му го додели највисокото државно одличје на Република Македонија, орденот „8 Септември“, „за исклучителни заслуги за развивање и зацврстување на пријателските односи и мирољубива рамноправна соработка меѓу Македонија и Унгарија, како и за афирмирање и јакнење на меѓународната положба и углед на Република Македонија“ (?!?!)… Во таа прилика, Орбан, со обесениот медал на вратот „за јакнење на угледот на РМ“, во Македонија го прими и Трајко Вељановски, тогашниот претседател на Македонското собрание, а сегашниот многу осомничен припадник во терористичкиот обид за државен удар од 27 април минатата година.

Како во холивудски шпионски трилер од А продукција! Орбан би го глумел Брус Вилис, Иванов некој од браќата Маркс, а Вељановски би учествувал како натуршчик, како сега во судењава.

Потоа од „бомбите“ откривме дека набавката на опремата за прислушување одела преку сметки во банки во Будимпешта…

Целата колумна на Цивил Медиа на следниот ЛИНК.

ПОВРЗАНИ ВЕСТИ

e