Може ли ВМРО-ДПМНЕ да ја избегне внатрепартиската „граѓанска војна“?

Прашањето за новиот претседател на ВМРО-ДПМНЕ нема да се решава на вонредниот партиски конгрес во март, туку ќе се решава на суд. Тоа е така, бидејќи кога иницијативата за вонреден партиски конгрес ќе избере (белки) нов претседател, тој ќе треба да се пријави во надлежниот суд за да стане официјален правен застапник на партијата. Без такво правно легитимирање, тој избор ќе биде политички театар на противниците на Христијан Мицкоски и неговото раководно окружување.

Тоа нè води до суштината на вмровскиот начин, повторуван неколку пати во изминатите три децении, за правење партиски преврати: кај кого се партиските печати, тој владее со партијата. Претпоставувам дека Мицкоски или спие до партискиот сеф каде што се чуваат печатите, или веќе ги има прибрано во сопствениот џеб. Бидејќи, секоја трета опција (на пример, да има доверба во лојалноста на своите блиски соработници и сл.) може да се покаже како голем правно-политички ризик за него.

Тоа е легалната страна на таа тукушто започната приказна.

Прашањето, пак, на легитимитетот на изборот на новиот опозициски лидер – сеедно дали во март, вонредно, или во ноември, редовно – просто го наметнува очигледното, едноставно, иако можеби наивно прашање: па, зарем решението за овие неизвесни, а наскоро веројатно и драматични опозициски превирања, не се крие токму во она што владејачката партија (СДСМ) го воведува како нов демократски стандард во сопствените внатрепартиски избори – лидерот да го бира целото членство на партијата? Па, што би рекле Србите, „ком обојци, ком опанци“?!

Целата колумна на Сашо Орданоски за Цивил Медиа на следниот ЛИНК.

ПОВРЗАНИ ВЕСТИ

e